Met Kitty naar de dierenarts

Al een paar dagen wil ik met Kitty (de huiskat) naar de dierenarts en nu ga ik dan echt, samen met Melina. Kitty heeft sinds vorig jaar december een knobbel in haar nek en die knobbel wordt steeds groter. Tijd om er nu mee naar een dierenarts te gaan.
Kitty heeft nog niet door dat ze in de kattenbox gaat.
Kitty heeft nog niet door dat ze in de kattenbox gaat.

Het is vroeg en ik heb Kitty naar boven gelokt met eten. Als haar schotel leeg is pak ik de kattenbox van de gang en probeer haar in de box te krijgen. Ze verzet zich enorm. Even denk ik ‘hoe ga ik dit doen?’. Dan bedenk ik dat het beter gaat als ik de box op zijn kant zet en Kitty er van bovenaf in duw. Het lukt! Snel het deurtje dicht. Ze vindt het maar niks en miauwt enorm.

Op weg naar het dorp om Melina op te halen stop ik bij de monnik. Ik heb koekjes en chocolade voor hem meegebracht. Ik vouw mijn handen, maak een buiging, geef hem een dikke zoen op zijn kale hoofd en stap weer in de auto. Op het pleintje voor de keramiekwinkel zie ik Melina al aan komen lopen.

Naar de stad

Eenmaal in Rethymnon is het zoeken naar een parkeerplek, het is warm en al erg druk. Naast het stadspark vind ik een plekje waar mijn auto net in past en gelukkig niet ver lopen naar de dierenarts. Als we voor de deur staan blijkt de arts er nog niet te zijn. ‘Negen uur begint hij’ zegt de buurman die stoelen en tafels verkoopt. Kwart over negen, nog geen arts. Op de deur staat een nummer, ik bel maar even en vraag of hij nog komt. ‘Ik ben er binnen 5 minuten’ zegt hij. ’Griekse minuten’ zeg ik tegen Melina, want het duurt uiteraard langer.

De arts heet Giorgos en is geen prater, meer een man van gebaren. Ik moet Kitty uit de box halen en ze wordt van alle kanten bekeken. Dan krijgt ze een prik in haar achterpoot en moet ze weer terug de box in. Ze gaat vreselijk overgeven en ik kan het bijna niet aanzien.

Giorgos vindt het niets bijzonders, haalt zijn schouders op als ik er iets over zeg en verdwijnt naar buiten. Melina en ik kijken elkaar aan ‘waar gaat hij nu naartoe?’. Na zo’n 5 minuten komt hij terug met een frappé, gaat aan zijn bureau zitten en gaat op zijn gemak een sigaret roken. Het is een flinke bende op zijn bureau, stapels papier, een volle asbak en lege koffiebekers. Hoe kan hij zo werken vraag ik me af.

Waar wachten we op?

In mijn beste Grieks vraag ik waar we nu op wachten. ‘Nog 3 minuten’ zegt hij. ‘En dan?’ vraag ik. ‘Ze moet eerst alles eruit gooien, flink overgeven en dan ga ik kijken. Haar neusje is een beetje droog, ik kan het bloed onderzoeken’ zegt hij. Voordat hij actie onderneemt wil ik weten wat het allemaal gaat kosten. Totaal 40 euro. ‘Goed’ zeg ik. Waarschijnlijk zei ik het te snel want hij kijkt me aan en zegt ‘de knobbel kun je ook laten onderzoeken, dat kost 30 euro’. Ik kijk hem aan en zeg ‘eerst maar even zien wat het bloedonderzoek aangeeft’.

Inmiddels is de schoonmaakster gearriveerd en druk bezig om orde te scheppen in de chaos. Dan staat hij ineens op en vraagt of ik Kitty uit de box wil halen. Ze spuugt alles onder en ik maak het schoon, heb zo met haar te doen. Ondertussen scheert hij haar poot kaal en Melina houdt haar vast. Hij tapt bloed af en stopt het in een machine voor controle. Ik kijk naar Kitty en denk ‘Wat heb ik gedaan?’ Ze ligt er zo zielig bij.

Het bloed is goed, niets mis met de lever, nieren en aan de bloedlichaampjes te zien heeft ze ook geen kanker. Als bewijs krijg ik het ook nog op papier. Gelukkig! Droog neusje of niet, Kitty is gezond. Ik besluit de knobbel daarom niet te laten onderzoeken.

Aan het infuus

Inmiddels ligt ze aan het infuus en krijgt nog een prik. Langzaam zakt ze in elkaar en is ze slap als een lappenpop. De arts scheert alles rond de knobbel kaal, nu zie ik pas hoe groot het echt is. Hij maakt het schoon met alcohol en smeert er daarna jodium op. Voordat hij gaat snijden vraagt hij mij om weg te gaan zodat hij aan de slag kan. Het maakt me nerveus en ik ijsbeer wat heen en weer op straat voor de praktijk.

‘Ja, ik ben klaar. Wil je haar in de box doen?’ In haar nek zit een enorme hechting. Ik leg haar in de box en vraag of Kitty even mag blijven omdat wij nog wat inkopen moeten doen. Als we een uur later terugkomen is ze alweer een beetje bij kennis. Ik betaal de arts, krijg druppels voor teken en vlooien en een pilletje tegen de wormen.

Eenmaal thuis neem ik haar mee naar boven. De arts heeft aangegeven dat ze de hele dag en nacht binnen moet blijven. Ze is enorm versuft en lijkt wel slaapdronken. Ze eet en drinkt een beetje en verdwijnt dan onder het bed en zie haar voorlopig niet meer.

Een paar dagen later

De volgende dag wil Kitty heel graag naar buiten, ze mauwt zo hard. Als ik de deur open doe rent ze de olijfgaard in. Twee dagen later zie ik haar weer als ik bij het zwembad lig. Ze rent naar me toe en springt op het ligbed, knuffelen wil ze. Ik ben blij haar te zien, ze ziet er goed uit!

Het gaat goed met Kitty
Het gaat goed met Kitty