Eindigen in de olijfgaard

Mijn telefoon geeft aan dat ik een sms heb ontvangen. Het is Andrea ‘weet je zeker dat je mij naar het vliegveld wilt brengen?’ ‘Natuurlijk, doe ik dat’ sms ik terug. Ik maak koffie en zorg dat ik op tijd in de auto zit om haar op te halen.

Via het dorp rijd ik naar Plakias, dat is nog geen 10 minuten. Alleen duurt het dit keer langer. Net voorbij de kruising naar Preveli schrik ik van een kat op de weg en voor ik het in de gaten heb beland ik met de auto in de olijfgaard. Het gaat allemaal zo ontzettend snel.

Een olijfgaard
Met auto en al in de olijfgaard

Bibberend op mijn benen stap ik uit en loop op mijn blote voeten om de auto heen. Door het hoge droge gras zie ik geen ernstige schade, gelukkig! Snel bel ik Andrea en vertel haar dat ik een ongeluk heb gehad. ‘De kat leeft nog, nee niet doodgereden. Met mij ook alles goed en de auto moet nu uit de olijfgaard gereden worden. Ik bel je straks.’

Op de weg zie ik een vuilniswagen aankomen rijden, ik gebaar langs de kant en roep of ze willen stoppen en mij helpen. Toeristen rijden voorbij, kijken en rijden verder. De vuilniswagen parkeert een stukje verderop. Drie grote sterke mannen stappen uit en lopen naar de auto en de taken worden direct verdeeld. Giorgos stapt in de auto en Nikos kijkt nog eens goed, loopt een rondje om de auto, gaat door zijn knieën en geeft dan aan dat Giorgos de auto kan draaien. Ondertussen is nummer drie (geen naam van gehoord) het metalen hek aan het losrukken en raapt Nikos nog wat grote keien op.

Als de auto weer op de weg staat inspecteert Giorgos hem nogmaals en kijkt me aan ‘Gaat het goed? Kun je rijden?’ Ja, het is vooral de schrik. Ik bedank de mannen en zeg toe binnenkort in Plakias een koffie met hen te drinken.

Langzaam rijd ik naar Plakias, ik bibber nog steeds en ben boos op mezelf dat ik uitwijk voor een kat. Het had veel erger kunnen aflopen, ik heb echt geluk gehad. Al meer dan 8 jaar rijd ik auto in Griekenland, op de meest smalle en steile weggetjes en nog nooit is er iets gebeurd. Nou ja, voor alles een eerste keer.

Eenmaal in Plakias op de parkeerplaats staat Andrea te wachten. We bekijken de auto en ik bel met Michalis (de verhuurder) en leg het allemaal uit. Beloof snel foto’s te sturen en maak een filmpje. Het is vooral lakschade leg ik uit en aan de rechteronderkant een deuk. Ik denk van het hek dat ik omver heb gereden. Ik sta nog te shaken en Andrea besluit een taxi te nemen. Beter dan mij 1,5 uur heen en ook weer terug te laten rijden nu ik zo geschrokken ben.

We gaan nog even naar het appartement waar haar spullen staan en wachten op de taxi. Als ze in de taxi stapt loop ik terug naar de auto en ga langs bij een vriend in het dorp. Hij wil de auto wel even zien en zegt ‘It’s more like a Greek car now Penlopi. And one advice: don’t safe a cats live on the road.’