Verlichting aan de rivier

Het is half 9 in de ochtend, windstil en ontzettend warm. Ik pak mijn rugzak, een fles water en loop naar beneden, naar de rivier. De zon brandt in mijn nek, het is nu al 31 graden.
Op weg naar de rivier
Op weg naar de rivier

Als ik het pad naar de rivier bereik voelt het al iets aangenamer. De temperatuur is hier een paar graden lager. Via smalle kronkelige paadjes ga ik op zoek naar Grigoris, de fluitspeler. Tussen de carob bomen, platanen en bamboe zie ik ‘woon’ plekken. Een hangmat tussen twee bomen gespannen, een kleed op de grond, een kleine kookplaats en een tas met eten hangt aan een tak van een plataan. Sommige plekken lijken op ‘mini’ huisjes. Een hut van bamboe met een deuropening en een open raam. Ook loop ik voorbij zelfgebouwde tenten van plastic en takken, groot en klein. Niemand te bekennen, allemaal op pad. Het is vreemd stil.

Mediteren aan de rivier
Hangmat tussen de bomen
Hangmat tussen de bomen

Dan ontdek ik Grigoris mediterend op zijn kleed. Blij verrast kijkt hij me aan. ‘Καλημερα Πηνελοπι μου’ (goedemorgen Penelopi). Ik loop naar hem toe, geef hem een dikke knuffel en ga naast hem zitten op het kleed. Hij is altijd vrolijk, met sprekende donkerbruine ogen en hij kan geanimeerd vertellen. Ik bedank hem voor zijn muziek elke avond, het fluiten en zingen. Hij straalt ‘do you hear it up Penelopi?’ Μάλιστα (jazeker) zeg ik.

De plek waar hij woont is omgeven door bomen die een natuurlijke parasol vormen tegen de zon. Voor hem staat een keramiek witte duif waar je een waxinelichtje in kan doen. Hij ziet dat ik ernaar kijk en legt uit dat het ’s avonds heel mooi licht geeft door de gaatjes. Links van hem is een kleine kookplaats met een gasflesje, een pan, een bord en bestek. Achter hem hangt een muskietennet aan een tak en rechts van mij hangen dekens aan takken.

Iets meer naar beneden is de rivier. Het water is kraakhelder en heerlijk koel. Een prachtige diepe poel voor een verkoelende duik elke dag. De rivier is op sommige plekken smaragdgroen dat overgaat in aqua blauw. De bodem is bedekt met kleine steentjes en rotsen. Langs de waterkant staat het vol met roze en witte oleander.

Dan ineens komt zijn zoon tussen de bomen tevoorschijn, een prachtige jongen met heldergroene ogen. ‘Ik kom even gedag zeggen’ en geeft mij een hand en zijn vader een zoen. Daarna rent hij weer de heuvel op naar zijn moeder. Zij woont in een grote zelfgebouwde tent hogerop de berg verscholen tussen het groen van de bomen en struiken.

De prachtige rivier
De prachtige rivier
Zen-meester

We praten over verlichting. Wat is dat nu eigenlijk? Grigoris volgde jarenlang zijn Zen-meester, de Guru die verderop aan de andere kant van de rivier woont. Wanneer ben je een goed mens en hoe weet je dat? Wat is je doel en hoe bereik je dat? Al pratende komen we tot de conclusie dat geluk vooral in jezelf zit. ‘Mediteren’ detoxen zoals hij het noemt, helpt hierbij. In het begin vond hij dat erg moeilijk, de Guru hielp hem bij die moeilijke momenten. Maar met de jaren is hij de Guru gaan loslaten en heeft hij afstand van hem genomen.

Ik vraag waarom hij dit heeft gedaan. ‘De Guru oordeelt en veroordeelt, dat is juist niet Zen. Er kwam onenigheid tussen de mensen rond de rivier en de energie veranderde. Ik wil dat iedereen een plekje krijgt aan de rivier en dat we in harmonie samen kunnen leven’.

Erg mooi maar ook lastig, misschien zelfs een onmogelijke opgave nu er zoveel nieuwelingen komen zeg ik. ‘Sommigen blijven maar even, alleen de zomer en dan gaan ze weer weg. Het gaat om de mensen die blijven en ook in de winter aan de rivier wonen. Zoals de monnik, hij is goed gezelschap. We praten veel en hij hoopt hier verlichting te vinden.’

Ik hoop voor hem dat hij dat vindt zeg ik. Daarna valt het stil en kijken we naar de rivier, luisteren naar het harde zingen van de τζιτζικι (cicade). Het is zo rustgevend.

Na een tijdje besluit ik op te stappen, ik ga op zoek naar Dianthe. Grigoris legt uit hoe ik moet lopen. Ik bedank hem voor het gesprek en zijn aandacht, geef hem een dikke knuffel en ga op pad.