De processie in Mirthios

Over een half uur begint de dienst in het kleine kerkje in Mirthios. Ik ben benieuwd.

Kostoula vertelde mij vanmiddag dat de processie om 10 uur ’s avonds begint. Er zijn al wat mensen aanwezig in de kerk. Ik steek een kaarsje aan en zoek een plekje tussen de vrouwen. Gelukkig versta ik veel van de tekst die afwisselend voorgelezen en gezongen worden. Ook sta ik op de juiste momenten op en ga ik ook weer zitten.

Veel handen schudden

Ondertussen wordt het steeds drukker en voller in het kleine kerkje. Dan zie ik Kostoula en Kostas staan en komt Michalis (hun zoon) naar mij toe gelopen. Ook hij heeft me gezien. Hij sleept me mee naar buiten waar ik word voorgesteld aan allerlei mensen.

Buiten is het bijna nog drukker dan in de kerk. Michalis is (bijna) doof en heeft een verstandelijke beperking. Maar met gebarentaal en een goede dosis humor kunnen we het prima vinden samen. Hij is zenuwachtig en wijst naar de kerkklok, maakt mij duidelijk dat het om 10 uur gaat beginnen.

De processie begint

Als de klokken beginnen te luiden springt hij op, de priesters komen met de Epitafios naar buiten. In de Epitafios ligt de icoon van Jezus. Ik kijk naar Michalis, hij straalt en ziet er dolgelukkig uit. Samen lopen we met zijn ouders, familie en vrienden achter de Epitafios aan door het dorp op weg naar het kerkhof.

Iedereen roept ‘Καλο Πασχα – Gelukkig Pasen’ en overal zijn lampjes en wierookbranders aangestoken. Ik vind het een hele happening. Op het kerkhof branden overal lampjes. De priesters zingen een lied en daarna keren we terug naar de kerk.

Het brengt geluk

Tijd voor vuurwerk en er volgen flinke knallen. Ik schrik omdat het zo dichtbij is en weergalmt in de nauwe straatjes. Op het plein voor de kerk houden mannen de baar omhoog voor de ingang van de kerk. De priesters zeggen een gebed op en daarna lopen we allemaal onder de Epitafios door de kerk in en via de andere deur weer naar buiten. Het brengt geluk hoor ik later van Kostoula als we nog wat na staan te praten.

Dan vraagt Kostas of ik mee wil rijden. Een taxi vinden is nu niet zo makkelijk, zegt hij. Met zijn 4-en opgepropt achterin verlaten we Mirthios. Kostas zet de radio aan en we zingen en swingen mee op de achterbank. Eenmaal terug vraagt Kostoula of ik het mooi vond. ‘Prachtig en bijzonder dat ik hier deel van mocht uitmaken.’