Paddenstoelen zoeken

En dan ineens vinden we een paddenstoel van wel 20 bij 20 centimeter, ik ben euforisch.

Het is zondagmiddag en ik heb afgesproken om met een vriend paddenstoelen – αρτικιτης – te gaan zoeken in de olijfgaarden. Als ik om 3 uur het dorp inrijd gaat het regenen, eerst licht en dan barst het los. We wachten 10 minuten maar de lucht wordt grijzer en de buien heviger. Τι κριμα (wat jammer) zeg ik tegen hem. Zullen we later gaan of morgen? We kijken wel, zegt hij. Afspraken maken doe je niet snel met een Kretenzer. Heel vaak hoor ik ‘we see’ en inmiddels gebruik ik het zelf ook veel. Elke dag bekijk je opnieuw wat je gaat doen en met wie.

Op zoek in de olijfgaard

De volgende ochtend (de laatste dag van het jaar) schijnt de zon en is de lucht grotendeels blauw. Ik ben al vroeg op en constateer dat we geen Wi-Fi hebben. ‘Weer uitgevallen’ mopper ik in mezelf. Bijna dagelijks bellen we met Cosmote. Werken voor de gemeente lukt dus even niet. Ik ga op balkon zitten met een kop koffie en sms ondertussen wat vrienden, vraag of ze thuis zijn en ik een paar uurtjes aan de keukentafel kan zitten om te werken. Dan gaat mijn telefoon ‘Καλημερα Πηνελοπη, παμε? (Goedemorgen Penelopi, gaan we?) Kom je mij ophalen in het dorp?’ vraagt hij. We gaan paddenstoelen plukken. ‘Ja, ik kom eraan’. Ik pak mijn jack en stap in de auto.

Op het plein in het dorp stapt hij in. Hij weet precies waar we moeten zoeken en welke paddenstoelen eetbaar zijn. Hij wijst me welke richting ik op moet rijden en ik kom op weggetjes waar ik nog niet eerder ben geweest. Het is er prachtig en na de regenbuien van gisteren en vannacht ruikt het heerlijk fris. We lopen door het enkelhoge groen met gele bloemen en al snel vinden we een paar kleine paddenstoelen. Ik ben zo enthousiast en heb een smile van oor tot oor. Mijn vriend kijkt me aan ‘ahhh je bent blij, wacht maar tot we een grote vinden. Dit is nog niets’. Blij loop ik met mijn tasje met daarin de schat aan paddenstoelen achter hem aan.

‘Ella, we gaan naar een ander terrein’ zegt hij en we stappen weer in de auto. Speurend zit hij naast me, ik moet langzaam rijden en dan ‘stop, zet de auto hier maar neer’. We stappen uit en klimmen over geitenhekken en dwalen door het groen in de olijfgaarden. Al snel zijn onze schoenen en broeken doorweekt maar dat deert niet. Het is heerlijk buiten en ik vind het heel meditatief met 1 ding bezig zijn: paddenstoelen zoeken.

paddenstoel – αρτικιτης
Een hele grote paddenstoel

Als we het volgende hek over klimmen zien we ineens een hele grote van wel 20 bij 20 centimeter. Ik ben euforisch. Daarna vinden we nog een paar grote. Het staat hier vol en het past niet meer in de tas. Ik trek mijn t-shirt uit, maak er een knoop in zodat de paddenstoelen daarin kunnen. Ik zit zowat stuiterend in de auto en bedank hem voor deze ochtend als we terug rijden naar het dorp. De paddenstoelen zijn voor de familie van Stavros en ook ik neem er een paar mee naar huis. ‘Gaan we dit binnenkort nog een keer doen?’ vraag ik. ‘We zien wel, als het droog is’.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *