Banana Garden: in 2 uur tijd was alles weg

Binnen 2 uur alles weg Penelopi, niets meer. De kiosk, de caravan, de tafels en stoelen. Alles weg. En de honden vraag ik. Die zijn verdronken, ze barst in tranen uit.

Ik ben bij Litsa thuis in Asomatos samen met de kinderen. Giannis (Psilos in mijn eerdere blogs) is bij vrienden en gaat later naar Banana Garden zegt Litsa. We zitten in de kleine woonkamer op kussens voor de openhaard. Daar brand een groot vuur en het is lekker warm. Litsa geeft me een Griekse koffie en een glas water en komt naast me zitten. Ik kijk haar aan ‘vertel Litsa, wat is er gebeurd?’

Ze zet haar koffie neer, pakt mijn hand en begint te praten.

Binnen 2 uur was alles weg Penelopi, alles! Er was niets meer τιποτα. Ik was thuis met Efrem en Efridiki. Het was al een tijd hard aan het regenen. Giannis was in Banana Garden en belde ‘Litsa, er is water op het land.’ Ik zei tegen hem dat een beetje water toch niet zo’n probleem is, dat zakt wel. Na 10 minuten belde hij weer. ‘Litsa, het water is gestegen ik ben naar het land hogerop gegaan. Ik kan Jira (de hond) niet vinden. Je moet komen’

Dan ziet Giannis Evia uit de caravan komen, ze roept iets en hij kan haar niet verstaan. Ze rent door het water naar de trap om de brug over te gaan naar de weg. Het water stijgt nu heel snel en dan ziet Giannis de caravan wegdrijven op het water. Alsof het niets weegt. Canella (de kleine hond) is nergens te vinden. Voor het laatst was zij in de caravan.

De kracht van het water neemt nog meer toe. Litsa staat inmiddels aan de weg bij de brug en ziet alles vanaf de andere kant gebeuren. Het water stijgt nog meer en neemt toe in kracht. Het sleurt de hele nieuw gebouwde kiosk mee, de picknicktafels, de stoelen alles gaat mee met het water. Oude olijfbomen en fruitbomen worden uit de grond getrokken en meegesleurd.

Beiden zien ze het gebeuren. Zij aan de ene en hij aan de andere kant van de tuin. Vijf jaar hard werken in 2 uur verwoest.

De brug staat er nog over de rivier. De rest is verdwenen.

Ik ben stil van het verhaal, de tranen lopen over haar wangen. We houden nog steeds elkaars handen vast.

Ik kan niet meer slapen Penelopi van de stress, hoe moet het nu verder? We zijn bij de δικαστερειο (gaat via de rechtbank) en hebben foto’s laten zien van hoe het was om de schade te verhalen. Maar we krijgen niets, geen geld, geen inkomen. Ik weet het niet meer. Ze kijkt me aan met een hopeloze blik. Efridiki komt tussen ons in zitten en laat me foto’s en filmpjes zien die ze de dag erna heeft gemaakt.

Giannis in Banana Garden. Een lege vlakte met alleen maar stenen.

Hoe gaat het met jou Efri vraag ik. It’s ok, Penelop zegt ze. De kans is groot dat zij haar school niet kan afmaken omdat er niet genoeg geld is voor het komende schooljaar. Ze werkt een paar uur per week maar dat is nu voor haar ouders. ‘Ik leer veel talen Penelopi, het is leuk’. Efridiki volgt een opleiding Hotel management in Rethymnon.

Ik kijk naar hen en vraag me af hoe flexibel je kunt zijn in dit soort situaties. Hoeveel kun je hebben geestelijk en lichamelijk als zoiets je overkomt. Waar haal je de kracht vandaan om door te gaan. Ik pak de envelop uit mijn tas. Daarin zit het geld dat ik heb ontvangen van vrienden, kennissen en facebook volgers. Ik heb een kaartje erbij gedaan met alle namen van iedereen die een bedrag aan mij hebben overgemaakt en een tekst in het Grieks:

Lieve Giannis en Litsa,

Wij wensen jullie alle goeds, veel sterkte en kracht om Banana Garden weer op te bouwen.

Tot snel!

Beiden zijn ontroerd en we zitten dicht bij elkaar, ik probeer hen te troosten. Het komt goed, zeg ik. Probeer met het geld iets nieuws te maken σιγα σιγα maken jullie een mooie nieuwe tuin. Ik geef hen een dikke knuffel en ga naar Banana Garden, op zoek naar Giannis.

Bomen zijn meegesleurd met het water.