Op weg naar Kreta

Mijn vulpen lekt en ik heb al blauwe vingers voordat ik een letter op papier heb gezet.

Het is zaterdag 30 maart en ik ga voor 11 dagen naar Kreta. Het inpakken van mijn handbagage is een routine geworden. Dan op tijd met de tram, de trein, op Schiphol naar de incheckbalie, de controle en dan wachten bij de gate. En dat wachten went ook. Ik ga schrijven, lezen, luister naar muziek en in het vliegtuig slaap ik vaak.

Een grote glimlach

Straks in Heraklion op het vliegveld staat Antoni mij op te wachten, altijd met een brede glimlach op zijn gezicht. Als we elkaar zien kletsen we honderd uit en we gaan ook altijd uit elkaar met ‘we zien elkaar in Rethymnon’ maar door drukte komt het er vaak niet van. Wie weet deze keer wel.

Niet via de Kourtaliotiko maar via de Kotsifou

Als ik dan eindelijk in de auto zit is het nog zeker 1,5 uur rijden. De radio aan op een Kretenze zender, beetje meezingen dan gaat de tijd snel voorbij. De weg is vertrouwd, die heb ik nu al zo vaak gereden in het donker. En hoe dichter ik dan bij de Kourtaliotiko kom hoe blijer en ongeduldiger ik word.

Alleen deze keer rijd ik niet via de oude vertrouwde weg. De kloof die mij het gevoel van thuiskomen geeft is afgesloten door de overstroming van een paar weken geleden. Vanavond moet ik omrijden via de Kotsifou kloof. Niet zo’n hele fijne weg met al die haarspeldbochten en het is ongeveer 12 kilometer extra.

Ik ben ontzettend benieuwd hoe de wegen zijn na de overstroming. Vast meer kuilen en veel zand op de weg. Het word een latertje vanavond en reken uit dat ik er tegen middernacht ben.

Het huis aan de rivier

Het meest benieuwd ben ik naar mijn kamer in het huis aan de rivier. Is het schoon? De laatste keer niet en heb ik eerst nog alles staan soppen voordat ik mijn spullen ben gaan uitpakken die in de garage staan. Ook ben ik benieuwd of er nog meer toeristen zijn of ben ik de enige. Van de eigenaar heb ik niets gehoord. Wel van Tassos, mijn goede vriend uit Athene, hij woont er nog en volgens hem zijn we de enigen in het huis. We hebben afgesproken zondag samen koffie te drinken, dan kan hij mij de laatste nieuwtjes vertellen.

Boarden

De stewardess roept om dat het boarden is gestart. Ik ga in de rij staan en kijk om me heen. Zo te zien is het vliegtuig vol, veel Grieken en mensen met een tweede huis hoor ik aan de gesprekken. Ik doe mijn oordopjes in, luister naar Kretenzer muziek en in mijn hart ben ik al thuis.

Het roze huis aan de rivier in Preveli Hills
Het roze huis aan de rivier in Preveli Hills