Een plek onder de zon

Sinds mei dit jaar huur ik een appartement in Mariou. Ik had het huis alleen nog van de buitenkant gezien. Een oud traditioneel huis met dikke muren.

Binnen is het helemaal niet traditioneel, alles is nieuw en modern. Alleen de dikke muren en kleine ramen herinneren aan tijden van lang geleden. Mijn vriend heeft foto’s gestuurd van de woon- en slaapkamers en de badkamer en verzekerde mij dat het echt iets voor mij is.

Het is iets na twaalven middernacht als ik aankom in Mariou. Het huis ligt er donker en verlaten bij. Ik parkeer mijn auto op de heuvel achter het huis en til mijn koffer uit de kofferbak. Ik sleep hem naar de hoek van het huis en loop dan voorzichtig met de 20 kilo naar beneden tot aan de blauwe deur, de toegang tot de patio.

Ook hier is het donker. Ik kijk naar boven en zie een prachtige sterrenhemel. Het is net een zwart doek vol met kleine schitterende lichtpuntjes. Ik sleep de koffer de treden op naar het appartement. De sleutel zit in de deur.

Ik open de deur en zoek naar de lichtschakelaar. Het licht schijnt fel en ik vraag me een moment af wat ik hier doe. Het huis voelt leeg en ongezellig. Ik loop van kamer naar kamer, het is best ruim maar kleiner dan in mijn hoofd. Er is niets, geen handdoeken of beddengoed. Alleen meubels, teveel meubels en alles in dezelfde kleur. In de woonkamer/keuken staat een enorme koelkast op een rare plek. Net achter de voordeur naast de bank.

Deur naar de patio

Dan hoor ik de deur van de patio, mijn vriend komt thuis. Hoopvol kijk ik hem aan en vraag of hij iets te eten voor mij heeft meegenomen. Eerder vanaf het vliegveld had ik hem een sms gestuurd. Ik barst van de honger. Nee, Penelopi. Antoni was al gesloten toen ik de zaak sloot. Jammer, zeg ik. Heb je boven iets te eten? Ja, ik kan een tosti voor je maken. Kom, dan zoeken we direct je spullen bij elkaar.

Niet veel later hebben we alle dozen en tassen naar beneden gesleept en zit ik aan de tafel mijn tosti te eten. Zullen we de meubels een beetje verschuiven en de koelkast naast het aanrecht zetten? Hij kijkt me aan en gaat direct aan de slag. Na wat schuiven met de koelkast, eettafel en de bank hebben we een beter gevoel over de inrichting. Ga douchen Penelopi, dan maak ik het bed op.

Morgenochtend moet hij om 7 uur op en om half 8 beneden in het dorp zijn voor zijn werk. Een korte nacht, maar ik kan uitslapen.

Stil in huis

Het is zo stil in huis, ik hoor niets. In Preveli hoorde ik de rivier, de geitenbellen en roofvogels. Hier hoor ik af en toe een auto die langs het huis rijdt en de tzitzikias.

Ik ga op zoek naar koffie, maar kan het niet vinden. Dan maar weer een kop thee. Ondertussen ruim ik mijn dozen uit, leg het kleed in de woonkamer, hang mijn lampjes op en zet mijn keukenspullen in de kasten.

Inkopen doen

In de middag besluit ik naar Rethymno te rijden, naar de Lidl. Die enorme koelkast moet vol heb ik besloten. Tegenover de Lidl is Komvos, een winkel waar je echt alles kunt kopen voor in en om het huis.

In de winkel zoek ik wat rond, een grote rode boodschappenmand op wieltjes achter mij aan trekkend. Een man staat mij aan te kijken en vraagt of hij kan helpen. Ja graag, ik heb een lijstje. Spreekt u Engels, want ik weet niet alles in het Grieks. Komt goed zegt hij en samen lopen we door de winkel. Hij wijst mij van alles aan en geeft advies. Ik koop lakens, kussenslopen, een zomerdeken voor het bed, een grand foulard en kussentjes voor op de bank en de stoelen.

Bij de kassa wordt alles in tassen gedaan en loopt de man mee naar mijn auto. Nu snel de Lidl in en met een auto vol eten en spullen rijd ik terug naar Mariou. Ik moet een paar keer op en neer lopen om alles in huis te zetten. Een volle koelkast doet wonderen en mijn nieuwe spulletjes maken het huis gezellig. Het gevoel van afgelopen nacht is weg. Ik voel me al iets beter.

De rest van de middag en avond doe ik weinig. Ik kook en ga boven op balkon zitten en geniet van het uitzicht en de stilte. Mijn nieuwe thuis!