Hard praten en veel φασαρια

Hebben de buren ruzie vraag ik aan mijn vriend. Buiten is het rumoerig en er wordt hard gepraat. Veelal met stemverheffing. Althans zo klinkt het voor mij.

Ik kan delen van de conversatie verstaan. De buren spreken Kretens en dat is toch wel even iets anders dan mijn school Grieks.

Ik kijk mijn vriend aan, hij luistert. Nee, ze maken geen ruzie. Zo praten ze nu eenmaal, hard en druk. Af en toe zijn ze wel boos maar geen ruzie, meer een meningsverschil of zoiets zegt hijj. Ik luister en hoor de buurvrouw roepen: Mano, waar ben je? Kom je nu nog of niet? Maar Mano luistert niet, hij is ergens in de schuur bij zijn konijnen.

Buitenleven

Hier praten de meeste mensen hard en zijn druk. De straatjes zijn nauw, het geluid weerkaatst en lijkt harder. Je hoort het ook goed omdat overal de ramen open staan en alles zich buiten op de binnenplaats voor het huis afspeelt. Geen geheimen vertellen, lacht mijn vriend want dan weet het hele dorp het.

Hij zegt het al het lawaai – φασαρια – niet meer te horen. Het went vast, net als ik in Holland gewend ben aan de geluiden van de stad.

Na alle drukte is het iets na 10 uur ’s avonds ineens stil. Veel gaan dan naar bed. Morgen weer vroeg op.