Wandelen naar het Koredo Castle

Het is niet zo’n warme dag, ongeveer 28 graden. Ik besluit te gaan wandelen met Bella naar het Koredo Castle in Koxare.

Ik zet de auto naast het busstation in Koxare en lees de wandelbeschrijving: Loop 120 meter terug vanaf het busstation en neem het pad omhoog.

Oké Bella we gaan op zoek naar het begin van de wandeling. Ze rent voor me uit. Dan aan het begin het dorp (vanaf de Kourtaliotiko) zie ik een bord: Mount Kouroupa 1001 m. Dit moet het zijn, kom Bella we gaan hier naar boven.

Uitzicht tijdens wandeling
Prachtige vergezichten tijdens de wandeling

Een steil pad volgt omhoog langs huizen met prachtige vergezichten. De huizen maken plaats voor oude tsounato olijfbomen. Ik vind olijfbomen zo mooi, vooral de hele oude met prachtig gevormde stammen. We verlaten al snel het pad en dwalen door de olijfgaarden, luisteren naar de cicaden en Bella vangt krekels.

Blaffende honden bijten niet

Terug naar het pad horen we honden blaffen. Bella blijft staan, kom zeg ik. Als we dichterbij komen zie ik dat de honden allemaal aan de ketting liggen. Behalve 1 mager scharminkel. De honden blaffen en springen. Bella is niet heel erg onder de indruk. Zij blaft zelden.

Het magere scharminkel, een kop groter dan Bella, komt agressief op ons af. Ik ga tussen de hond en Bella in staan en zeg tegen haar dat ze ‘die kant’ op moet, wijzend naar links. Ze volgt mijn instructie op en loopt door. Het scharminkel spreek ik streng toe in het Grieks dat hij de andere kant op moet. Hij probeert mij te passeren, ik verhef mijn stem en dan gaat hij op een afstand zitten met zijn kop omlaag.

Als we weglopen wil de hond opstaan om ons te volgen. ‘Blijf zitten’, zeg ik streng. De andere honden blaffen en springen nog steeds.

Zoeken naar een afslag

Iets verder zie ik dan eindelijk de ruïne aan de rechterkant en pak de beschrijving er nog eens bij. Waar moet ik nu afslaan. Ik zie geen bordje of hek waar ik doorheen kan. We lopen door, misschien wordt het later aangegeven. We passeren nog een huis met veel hondengeblaf. Grote honden denk ik aan het geblaf te horen. Zien doen we ze niet.

Rechtdoor of rechtsaf

Dan komen we bij een splitsing, laten we rechtsaf gaan zeg ik tegen Bella. We passeren een groot huis. Ik vraag de vrouw die in de tuin staat of dit de weg is naar Koxare. Want de weg vinden naar het Castro heb ik al opgegeven. We lopen er steeds verder vandaan.

Net voorbij het grote huis is een wasplaats waar kikkers in het water duiken als we aan komen lopen. Bella duikt er spontaan achteraan, zwemt een rondje zonder een kikker te kunnen vangen en klimt er weer uit. Lekker opgefrist meid, zeg ik tegen haar. Ze is een echte waterrat.

Iets verder nemen we de afslag naar rechts en lopen naar beneden naar het dorp. De weg komt uit bij het Gymnasium in Koxare. Hier gaan bijna alle kinderen uit de omliggende dorpen naartoe.

Oude olijfbomen domineren het landschap
Oude olijfbomen domineren het landschap

Vanaf de school lopen we via het dorp naar het kafenion. Het ligt net buiten het dorp tussen de olijfbomen. Een heerlijke plek om even op adem te komen. Bella ligt uitgeteld onder de tafel, de eigenaar brengt me een flesje koud water en ik vul het plastic bakje voor Bella dat ik altijd bij me heb.

Ik luister naar de geluiden van de natuur en de TV op de achtergrond die hier altijd aan staat. Wat is het toch heerlijk om hier te zijn.