Na 6 maanden naar huis

Drie uur in de ochtend zitten we in de auto naar Schiphol. Het is stil op de weg en we zien een prachtige oranje maan. We praten over de vlucht en wanneer ik hen laat weten dat ik geland ben en hoe het gaat op Kreta.

Bij de Kiss & ride nemen we afscheid. Het is moeilijk maar ik wil ook graag naar huis. Hoe dubbel dit gevoel. Na een dikke knuffel pak ik mijn koffers en loop naar de vertrekhal. Dan hoor ik mijn naam. Mijn moeder (volgens mij staat ze op haar tenen) komt net boven de afscheiding van de afscheiding van de Kiss & ride en de weg naar de vertrekhal uit. Ze staat driftig te zwaaien. Elke keer kijk ik om tot ik haar niet meer zie.

Mondkapje op

Voor de ingang zet ik mijn mondkapje op. Het is verplicht op het vliegveld omdat de afstand van 1,5 meter niet of bijna niet te doen is. Ik loop naar de incheckbalie en probeer ondanks mijn masker toch afstand te houden, maar mensen komen toch steeds heel dichtbij. Een klein jongetje in een wandelwagen kijkt met grote ogen naar alle mensen om hem heen. Wat zal er in dat koppie omgaan.

Bij de incheckbalie en later de security gaat het heel snel en het is allemaal erg goed georganiseerd.

Dan begint het wachten bij de gate. De meeste mensen houden hun mondkapje op, ook ik. Voordat we gaan boarden wissel ik van masker. Het boarden gaat beginnen, mensen staan op en dringen zich een weg naar voren. Ik vind het altijd bijzonder dat mensen snel het vliegtuig in willen en eenmaal op de plaats van bestemming ook niet weten hoe snel ze het vliegtuig weer uit kunnen. Maar dit keer gaat het anders. Het boarden gaat in zones, dat staat op je ticket legt de stewardes uit. Zone 1 is aan de beurt, mensen die al in de rij stonden moeten nu plaats maken.

Boarden in zones

Na zone 1 is zone 6 aan de beurt. Dat staat op mijn ticket, ik loop naar voren en scan de code op mijn telefoon. In het vliegtuig krijg ik een vochtig doekje en als we zitten krijgen we een formulier met daarop de regels tijdens het vliegen op de ene kant en op de andere kant wat je kunt bestellen aan eten en drinken.

Ik zit helemaal achterin aan het raam. Het vliegtuig is bijna vol. Iedereen gaat snel zitten en al snel kunnen we vertrekken. Ik ben zo moe dat ik al snel in slaap val. Iets over 8 word ik wakker, dorst en mijn oren doen pijn van de elastiekjes. Ik bestel een flesje water, drink en eet een plak ontbijtkoek en doe een nieuw mondkapje op. Het valt me op hoe rustig het is in het vliegtuig. Praten met een mondkapje is nog niet zo eenvoudig en niemand hoest of kucht. Wel wordt er veel heen en weer gelopen naar het toilet.

Ik geniet van het uitzicht en als we over Santorini vliegen weet ik dat we er bijna zijn. Kort daarna wordt dat ook bevestigd door de piloot. We landden om 10.48 uur (lokale tijd) op het vliegveld van Heraklion.

Het vliegtuig is nog niet gestopt of mensen springen op om eruit te kunnen. De deuren gaan open, ik wacht rustig af. Wetende dat ik ook een tijd op mijn koffer moet wachten.

QR-code tonen

De bus brengt ons naar de aankomsthal. Daar is het druk en een politieagent vraagt ons in het Engels om het PLF formulier gereed te houden op onze mobiel of ingevuld op papier. Ook hier houdt niemand afstand, ook als wordt dat gevraagd door de agent.

Een covid test

Eenmaal bij de ingang staan er 4 personen in uniform en ik toon mijn QR-code. ´Hello madam, are you alone? Yes I am. Go that way for a test please.´ Er worden zomaar wat mensen uitgepikt zie ik. Achter een tafel zitten 4 dames, helemaal ingepakt in het lichtblauw en met een plastic kap voor hun gezicht. Ik toon mijn QR-code en mijn gegevens worden op een buisje genoteerd. Met het buisje in de hand loop ik naar een andere dame met een prachtige bos donkere krullen en een brede glimlach. ´Come this way please, it will take a minute.´ Ze pakt mijn buisje aan, haalt het staafje eruit en ik open mijn mond. Ze stopt het wattenstaafje achterin mijn keel en dan zegt ze ´ready´. Not even a minute zeg ik lachend. Als u niets hoort dan bent u negatief zegt ze. Ik bedank haar in het Grieks en wens haar een fijne dag.

Ik loop de trap op naar de bagage hal, daar is het erg druk en de koffers komen op band 4. Ik sta er een tijdje en vraag me af waar mijn koffer blijft. Toch maar weer even kijken op het scherm. Dan zie ik dat het van band 4 naar band 1 is gegaan.

Het mondkapje wordt nu wel heel benauwd merk ik na meer dan 7 uur. Ik denk aan de mensen die de hele dag dit moeten dragen. Misschien went het maar mijn oren beginnen te protesteren.

Trek in koffie

Dan zie ik mijn knalrode koffer op de band. Snel naar buiten op zoek naar Antoni. Ik had hem direct na het landen een selfie gestuurd zodat hij mij aan mijn mondkapje kan herkennen. Buiten heeft ook nog iedereen een mondkapje op, veel zwart zie ik. Antoni herken ik niet, maar dan hoor ik mijn naam. We staan tegenover elkaar een beetje onwennig. Wat doen we vraag ik? Een knuffel zegt hij, we omarmen elkaar en lopen snel naar de auto. Mondkapje af in de auto, eindelijk. Owww ik heb zo´n trek in koffie zeg ik. We gaan naar ons vaste koffietentje, als ik uitstap ruik ik de zee.

En ben je blij, vraagt Antoni. Ja, heel erg blij. Ik zie het zegt hij, je straalt helemaal. Na de koffie zet ik hem af in de stad en rijd ik door naar huis. Langs de weg staat het vol met bloeiende oleanders, zo mooi. Na de afslag bij Rethymno rijd ik naar Armeni voor een brood en een koulouri. Aan het eind van het dorp zie ik dat de weg is afgesloten en rijden we via Fotini. Een weg vol kuilen maar met mooie vergezichten.

Niet alleen Bella is blij

Eenmaal weer terug op de weg naar Spili neem ik de afslag naar Koxare. Ook aan de weg in de kloof wordt gewerkt. Er is een hele beschermwal gemaakt om de vallende rotsen tegen te houden. En dan na meer dan 1,5 uur stop ik voor de keramiekwinkel. Stavros had me onderweg al gebeld zag ik. Owww je bent er, roept hij en na een dikke knuffel krijgt ook Bella in de gaten dat ik er ben. Ze is binnen waar het lekker koel is, ze piept en gaat op haar rug liggen. Och meisje toch, wat ben je dik geworden. Hoeveel puppies zitten daarin zeg ik tegen haar als ik over haar bolle buik wrijf.

Ze gaat naast me liggen en ik drink een koffie, dan besluit ik te gaan. Bella volgt maar ik zeg dat ze bij Stavros moet blijven. Ze begrijpt het niet maar het is beter nu ze zwanger is.

Home sweet home

Ik parkeer de auto boven aan de weg, dichtbij mijn huis en sjouw de koffer over de hobbelige weg en de trappen op naar de binnenplaats. Het is stil, iedereen is aan het werk. Ik open de deur, thuis! Ik vind het vreemd na 6 maanden maar weet dat het snel weer voelt als thuis.