In dubio: wachten of weggaan

Ik heb een afspraak met de schilder. Gisteravond nog gebeld en in het Engels en mijn beste Grieks een afspraak gemaakt. Het komt goed agapy mou, zegt hij. Tot morgen 10 uur.

Inmiddels is het al over elven en nog geen schilder. Een afspraak maken met een Griek is nog niet zo eenvoudig en moet je vooral niet heel serieus nemen. Vaak wordt dat mij gezegd. Ik vind het lastig, zit nog in het Hollandse ritme en ik heb meer te doen dan wachten op de schilder. Mijn kleine Bella gaat bevallen. Stavros stuurt me een berichtje dat het gaat gebeuren.

Wachten of weggaan

Wat te doen? Wachten, een briefje op de deur plakken? Het schilderen van de logeerkamer wordt alleen maar lastiger. Want vanaf morgen staat het vol met dozen.

Ook die afspraak is half gemaakt. Ja, we gaan. Maar hoe laat en of het allemaal in de bus past (volgens de mannen wel), daar heb ik mijn twijfels over. En als ik dat uitspreek wordt het niet heel serieus genomen. Wat weet jij daar nu van Penelopi, je bent een vrouw wordt er lachend gezegd. Leuk vind ik dit niet, maar ik negeer de opmerking en stel voor er met mijn auto achteraan te rijden. Daar kunnen dan ook nog wel wat dozen in.

Als je twijfelt aan onze kennis Penelopi dan moet je dat doen. Ik lach en begin over iets anders. We zullen zien morgen hoe het gaat. Misschien past het allemaal en dan zal ik het lang moeten horen.

Naar Asomatos

Ik krijg nog een berichtje van Stavros. Bella ligt in een doos in het magazijn, het gaat nu snel gebeuren denk ik. Oké mijn keuze is gemaakt. Ik stuur de schilder foto’s van buiten, zodat hij alvast de lekkage kan verhelpen. Schilderen doen we wel een andere keer.

Hij reageert met een duimpje. Ik vraag hem of hij wil laten weten of hij ook daadwerkelijk het dak op is geweest en het heeft gemaakt. Ik ben benieuwd.

Ik pak mijn spullen en stap in de auto. Spannend of het vandaag gaat gebeuren en hoeveel puppies ze krijgt. Voor nu is dit even mijn nieuwe werkplek.