Pallets ophalen uit Heraklion

Kwart over 6 gaat de wekker, veel te vroeg. Mijn telefoon is bijna leeg, geen tijd om op te laden. Snel aankleden, koffie zetten en wat ontbijtkoek in mijn rugzak. Waterfles vullen en ik stap de deur uit.

Er staat een enorm harde wind, de auto schud over de weg. In Asomatos parkeer ik de auto en loop naar het huis van Gianni. Ook hij is al klaar en vrolijk. Ik ben zo vroeg nog niet op mijn best.

Kostaki en George ophalen

We zeggen Litsa gedag en lopen naar de bus. En, vraagt hij. Past niet, zeg ik. Weet je het zeker? Ja, ik rijd wel achter je aan. Net voor de Kourtaliotiko stopt hij en stapt uit. Kostaki gaat ook mee, we wachten hier. Dan hoor ik een brommertje en ook Kostaki heeft wat opstartproblemen op dit vroege tijdstip merk ik.

Hij stapt in bij Giannis en ik volg hen door de kloof waar het nog harder stormt en de wind vrij spel heeft. Net voor Rethymno stoppen we weer. Giannis legt mij uit hoe ik moet rijden om George te vinden. Zij rijden alvast door naar Heraklion, er moeten wat onderdelen voor de boot gekocht worden.

Ik rijd de berg op, het is prachtig hier en het uitzicht fantastisch hoe hoger ik klim. Dan ben ik op de top, parkeer de auto en bel George. Want ik zie zijn auto niet en weet niet waar hij woont. Niet veel later, komt hij aanrijden en stapt in mijn auto. We gaan de berg weer af richting Heraklion.

Het transportbedrijf snel gevonden

In Heraklion hebben we het transportbedrijf snel gevonden. Het ligt zowat aan de haven, niet ver van het vliegveld. Eindelijk ontmoet ik de man waar ik de afgelopen maanden zo vaak mee heb gemaild. Ik stel vragen over het verzenden van spullen vanuit Kreta naar Holland en andersom. Heel flexibel zijn ze en er is veel mogelijk. Fantastisch! Maar zegt hij, we komen niet bij je thuis het ophalen of afleveren. Je moet naar een punt waar de vrachtwagen op dat moment is of stopt. We rijden 3 keer per week naar Eindhoven zegt hij. Maar tussendoor halen we ook pallets op, zoals we voor jou deden. Mail of bel me maar zegt hij als het zover is. Dan zien we wat we kunnen doen.

Nu is het wachten op Giannis en Kostakis. Dan zie ik een blauwe bus in de verte, ik zwaai en dan zien zij mij ook. Na alle grootspraak van de mannen ‘de pallets passen makkelijk zo in de bus’ komen ze daar nu toch op terug. Want na de pallets te hebben geïnspecteerd hoor ik Giannis zeggen ‘ze moeten uit elkaar’. Kostaki tovert een Zwitsers zakmes uit zijn broek, hij loopt op zijn sokken. Ik vraag in het Grieks waar zijn schoenen zijn (hij spreekt geen woord Engels). Ik heb nog maar 1 schoen, die andere ben ik vanmorgen verloren in de rivier zegt hij. Later zie ik dat hij 1 schoen aanheeft.

Niet alles past in de bus

Er wordt druk overlegd hoe nu alles het beste in de bus past en ook in mijn auto moeten dozen. Als we klaar zijn bedank ik George en rijden we naar de IKEA. Ook daar moeten we nog het nodige ophalen. We stoppen voor een koffie en een broodje. Ik kan geen parkeerplek vinden ´zet hier maar neer´ hoor ik Giannis zeggen. Een invalideparkeerplaats, nee dat zijn hele dure boetes. We zitten hiernaast Penelopi, geen zorgen. Oké, ja doet het verhaal als ze komen. Ja, komt goed. Ze komen niet.

Op naar IKEA en daar zijn we bijna een uur te vroeg. Het depot gaat pas om 12 uur open. Ik loop de winkel in samen met Giannis, hij legt uit dat we van ver komen en of we nu al de spullen mogen halen. Natuurlijk zegt ze, loop maar door. Ik open de deur en direct zegt de man achter het bureau dat het depot nog niet open is. Giannis grijpt in en de man gaat aan de slag met het verzamelen van mijn spullen. Als hij ze buiten heeft neergezet bedank ik hem en dan zie ik een glimlach.

De mannen stoeien met dozen en de spullen van IKEA. Er wordt naar mijn auto gekeken, kan er nog wat meer in? Tjokvol vertrekken we naar de haven om de vis op te halen die Kostaki heeft besteld voordat ze de pallets kwamen halen.

Parkeren op de afslag

Net voor de verkeerslichten linksaf, zet Giannis de auto stil en stapt uit. Kom zegt hij, we gaan even hier naar binnen en stapt over de weg naar een gebouwtje verscholen achter wat bomen. Ik blijf in de auto zitten, Giannis roept mij. Penelopi, kom het is geen probleem. Mensen rijden er wel omheen. Oké, ik ga even kijken binnen. Maar het voelt toch niet goed. Ik stel voor alvast naar huis te rijden. Prima, we zien elkaar in Mariou. Muziek aan en genieten, ik ben dol op autorijden hier.

In Asomatos stop ik even om Bella te knuffelen en naar de kleintjes te kijken. Dan naar Mariou. Ik parkeer mijn auto boven aan de berg en sjouw samen met George de dozen naar binnen. Na een tijdje komt Giannis en hij parkeert de auto midden op de weg en vraagt ´kan dat raam open?´. Jazeker, hoezo? Dan sjouwen de spullen via het raam en hoeven we niet zoveel op en neer te lopen. Nu alles via het raam gaat, gaat het supersnel en binnen een uur staat alles in de 2de slaapkamer.

Alles is binnen

Ik fris mezelf even op, pak mijn tas en ga naar Banana Garden. Litsa heeft voor ons gekookt. We zitten allemaal aan de tafel na te praten over de dag. Na het eten ben ik zo moe en ga naar huis, douchen en als mijn hoofd het kussen raakt ben ik weg. De rest komt wel, siga siga.