Naar het Health centre in Spili

Het is zondagochtend, het is gestopt met regenen en ik laat snel de kleintjes uit. Daarna zet ik ze binnen, zeg dat ze op het huis moeten passen en stap in de auto. In Spili is het rustig. De mannen zitten in het kafenion en in de kerk is het vol. Ik hoor de pappa’s door de luidsprekers de gebeden opzeggen. Aan het eind van het dorp staat een bord met Health Centre dat naar links wijst. Ik rijd de weg omhoog naar een groot gebouw staat. Het is niet duidelijk of dit nu het gezondheidscentrum is. Nergens een bordje met Health Centre, of kijk ik eroverheen? Wel staan er ambulances op het parkeerterrein dus ik denk toch dat dit het is. Ik parkeer mijn auto en loop naar de ingang.

Ik zet mijn masker op en open de deur. Het is donker binnen en het lijkt op een oud schoolgebouw, een lange gang met linoleum op de vloer en deuren aan beide kanten. Ik kijk rond of ik iemand zie. Dan komt er vanuit een van de kamers een verpleegster aanlopen. Ze is helemaal in het blauw, een smurf denk ik en glimlach. Maar dat ziet zij niet met mijn masker op. Ik denk aan Maria die in een groot ziekenhuis werkt in Athene. Zij vertelde mij dat ze allemaal op smurfen lijken als ze aan het werk zijn. Van top tot teen in het blauw gehuld.

De verpleegster vraagt in het Grieks waarvoor ik kom. Ik leg haar uit in het Engels dat ik iets op mijn rug heb dat verwijderd moet worden. Haar Engels is niet goed en ik probeer het in het Grieks maar  kan de juiste woorden niet vinden. Ze gebaart mij te gaan zitten op een van de oranje plastic stoelen.

Dan komt er vanuit de gang een korte dikbuikige man aangelopen. Hij doet mij denken aan de Griekse versie van Lambik uit Suske en Wiske. ´Ella´ zegt hij en gebaart met zijn hand dat ik moet komen. Ik volg hem naar een kamer. Daar neemt hij plaats aan een bureau. Ik moet op het bed zitten, de verpleegster stopt een thermometer onder mijn arm, knijpt een hartslagmeter op mijn vinger en meet om mijn andere arm de bloeddruk. Ondertussen stelt de dokter vragen: mijn naam, hoe oud ik ben en waar ik woon. Dat schrijft hij allemaal op in een groot boek. Die vragen had de verpleegster ook al gesteld en genoteerd in het boek bij de ingang. Met een tijd en ook hier wordt nauwkeurig de tijd genoteerd.

Als hij klaar is en de verpleegster mij met rust laat, vraagt hij wat ik op mijn rug heb. Ik trek mijn t-shirt omhoog en laat zien dat ik een soort wratje heb dat snel groeit en jeukt. Het is beter om het eraf te snijden zeg ik. Maar hij vindt dat ik naar Rethymno moet, naar het ziekenhuis. Want dit is een operatie. Ik weiger naar Rethymno te gaan, dan wacht ik wel tot ik naar Holland kan. Ik weet dat het niet kwaadaardig is. Ik heb dit eerder gehad, gewoon eraf snijden en pleister erop leg ik hem uit.

Goed zegt hij uiteindelijk, dan gaan we naar chirurgie. Ik volg de kleine man en we stappen 2 deuren verder een kamer binnen. Ik kijk om me heen en vraag of er een andere arts komt. Nee, ik ben ook de chirurg. Oww …. ik kan nog weg, denk ik. Maar doe dat niet en kijk uit het raam dat uitkijkt over Spili. Een mooi uitzicht heeft u zeg ik terwijl hij worstelt met de handschoenen die te klein lijken voor zijn dikke vingers. Ik ben klaar zegt hij en ik kan gaan liggen. Het is warm in de kamer en benauwd met het masker op.  

Ik zie dat hij een injectienaald pakt en een flesje. Dat is niet nodig hoor, zeg ik. Doe maar zonder. Ik geef een klein prikje, want het gaat pijn doen. Hij geeft 2 kleine prikjes en dan moeten we even wachten tot het gaat werken. De verpleegster komt erbij en hij gaat aan de slag, telkens vraagt hij of het geen pijn doet. Nee hoor, het is prima te doen. Wonderlijk, ik heb maar een klein prikje gegeven zegt hij.

Ik verzeker hem dat het goed gaat. Dan voel ik iets langs mijn zij lopen. Bloed ik erg vraag ik in het Engels en Grieks. No, some drops antwoordt hij. De verpleegster staat al klaar met naald en draad en dan voel ik dat hij de boel hecht. Ik hoop dat hij het netjes doet en dat ik niet met een lelijk litteken blijf zitten. Even heb ik spijt dat ik ben blijven liggen en niet ben weggegaan. Maar het is al gedaan en de verpleegster plakt er een grote pleister op. Ik mag opstaan en zie een grote rode vlek, wel iets meer dan some drops. De verpleegster veegt het bloed van mijn lijf. Ik trek mijn t-shirt weer aan en ga op zoek naar de arts. Ik loop blijkbaar zijn kamer voorbij want ineens staat hij achter me met een briefje in zijn hand, een recept voor antibiotica. Dat slik ik liever niet leg ik hem uit.

I work clean, but better you do zegt hij en zaterdag terugkomen om de hechtingen te verwijderen. Maandagochtend rijd ik naar de apotheek in Plakias en haal de antibiotica. Geen idee hoe het eruitziet op mijn rug, ik mag niet douchen of zwemmen. Dat valt een beetje tegen met dit mooie weer. Voor nu hoop ik dat het er goed uitziet als de hechtingen eruit zijn. In elk geval ga ik litteken crème kopen.